Κυριακή 27.09.2020 | Εορτάζουν: Ακυλίνα, Ακυλίνη, Ακυλήνη, Επίχαρις, Επιχάρια, Ζήνων, Καλλίστρατος, Καλλιστράτης, Καλλιστράτη

Προς μείζονα εθνική κρίση

ΠΟΛΙΤΙΚΗ05.12.2019 | 6:42 μμ

Γράφει ο/η

Λάζαρος Μάμαλης

Γράφει ο/η Λάζαρος Μάμαλης

Όπως έχει πει πολύ εύστοχα σε συνέντευξή του ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, «η Τουρκία δεν επιτίθεται, αλλά σπρώχνει διαρκώς».

Όλα αυτά τα  χρόνια δεν αντιδρούμε σ’ αυτό το «σπρώξιμο» το οποίο όμως αποφέρει κέρδη στην Τουρκία ενώ ταυτόχρονα στριμώχνει εμάς όλο και περισσότερο στη γωνία λιγοστεύοντας τις εναλλακτικές λύσεις μας.  Αν περιμένουμε πότε θα μας επιτεθεί η Τουρκία για να αντιδράσουμε δυναμικά, ματαιοπονούμε.

Η Τουρκία «σαλαμοποιεί» τις διαφορές της με τη χώρα μας και ευρύτερα με τον ελληνισμό (βλέπε Κύπρο) παίρνοντας, όταν είναι ευνοϊκές οι συγκυρίες, και από ένα κομμάτι.

Η συγκυρία είναι ευνοϊκή για την Τουρκία. Μια… απίθανη κυβέρνηση στη Λιβύη υπέγραψε συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με την Τουρκία παρ’ότι δεν νομιμοποιείται να το πράξουν αυτό δεδομένου ότι δεν έχουν θαλάσσια σύνορα!

Η ενεργειακή πολιτική ως το δυνατό δέλεαρ, μέσα στις κρίσεις της Παγκοσμιοποίησης. Ακόμη και για τις πιο μικρές και πιο ευάλωτες χώρες.

Μια άλλη κυβέρνηση ή καλύτερα ένας Πρόεδρος, ο Τραμπ, δείχνει να ανέχεται, αν όχι να σιγοντάρει, τα καμώματα και τις απαιτήσεις του Ερντογάν. Με τον τρόπο αυτό φαίνεται να επιδιώκει να βρει μάταια μια χρυσή ισορροπία, πάντοτε ελπίζοντας ότι η Τουρκία συνεχίζει να είναι ο πιστός τους σύμμαχος. Είναι μια παραδοσιακή σκέψη των ΗΠΑ, η οποία πάντα δοκίμαζε τα ψυχολογικά όρια των ηγετών της Ελλάδας.

Οι σχέσεις μας με τη Ρωσία μετά την αγορά των S-400 από την Τουρκία, τη βλακώδη απέλαση των διπλωματών της από τον τότε υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, και τη συνεπή, τα πρόσφατα χρόνια, συμπόρευση -ακόμη και της πρώην κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ- με την αμερικανική πολιτική και κυρίως με τη νέα «ψυχροπολεμική» στρατηγική, την επομένη της ρωσικής επιρροής (;) στις αμερικανικές εκλογές, βρίσκονται σε διαρκή πάγο.

Οι παγερές μας σχέσεις αναζητούν τις ρίζες όταν η Ε.Ε. διατάραξε τις εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία, ως αντίποινα για την ουκρανική κρίση.

Η Γερμανία όχι μόνο δεν έχει στρατιωτική ισχύ ανάλογη του οικονομικού της μεγέθους αλλά δεν έχει πλέον καν ισχυρή ηγεσία μετά την αποδόμηση της καγκελαρίου Μέρκελ.

Το Ισραήλ στο οποίο τόσα πολλά έχει επενδύσει η ελληνική διπλωματία τα τελευταία χρόνια, μετά τις τελευταίες εκλογές βρίσκεται σε ακυβερνησία.

Τι μας έμεινε; Μόνο η Γαλλία με τον Μακρόν να παίρνει ξεκάθαρη θέση υπεράσπισης της διεθνούς νομιμότητας, επομένως και των ελληνικών θέσεων, αλλά ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Δεν πρόκειται να έρθουν οι γαλλικές φρεγάτες για να διαφυλάξουν τη διεθνή νομιμότητα νοτίως της Κρήτης όταν αρχίσουν οι Τούρκοι τις εξαγγελθείσες έρευνες για τους υδρογονάνθρακες.

Αν σ’ όλα τα παραπάνω συνυπολογίσουμε την αναμενόμενη και εύλογη αποδυνάμωση της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης των τελευταίων δέκα ετών και του «παγώματος» των εξοπλισμών σε συνδυασμό με την υλοποίηση γιγάντιων εξοπλιστικών προγραμμάτων από τη γειτονική Τουρκία η οποία μάλιστα, κατάφερε να αναπτύξει πολεμική βιομηχανία υψηλών απαιτήσεων, γίνεται σαφές ότι η χώρα μας εισέρχεται σε μια μείζονα κρίση από την οποία για να έχουμε τη στοιχειώδη πιθανότητα θετικής έκβασης, απαιτείται σε κλίμα εθνικής ομοψυχίας η ενεργοποίηση κάθε διαθέσιμου μέσου (διπλωματικού, οικονομικού, στρατιωτικού κ.ο.κ.) για την αποτροπή μιας οδυνηρής ήττας.

Η ΕΡΕΥΝΑσχολιάστε εδώ

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Η ΕΡΕΥΝΑδιαβάστε επίσης
Η φρέσκια γεύση που δίνετε στην ημέρα σας... Nature Spot e-shop